Ο Νεοκλασικισμός και η αγάπη για το αρχαίο κάλλος

 Ο Νεοκλασικισμός στην Ευρώπη(1750-1830).

Ο 18ος αιώνας στην ευρωπαϊκή ήπειρο διαπνέεται από την έλευση και την επικράτηση του γαλλικού Διαφωτισμού. 

Στις τέχνες και στην αρχιτεκτονική αντίστοιχα επικρατεί ο Νεοκλασικισμός, αυτή η παλινδρόμηση προς τις αξίες του αρχαίου ελληνορωμαϊκού πολιτισμού συμπίπτει με τις διαφωτιστικές αξίες που προτρέπουν την επιστροφή προς την λογική και την απλότητα του αρχαίου κόσμου. Τα αιτήματα των διαφωτιστών για ελευθερία, ανεξιθρησκεία συνδέονται με το πνεύμα της κλασσικής εποχής του Περικλή στην Αθήνα. Την ίδια εποχή ,ο Γερμανός αρχαιολόγος Γ.Γ. Βίνκελμαν ανακαλύπτει τις αρχαίες πόλεις του Ηρακλείου και της Πομπηίας. Έτσι, τα αρχαία έργα τέχνης επαναξιολογούνται και έρχονται στο προσκήνιο. 

Ο ελληνικός Νεοκλασικισμός. 

Στην Ελλάδα , στα τέλη του 19ου αιώνα και μετά την απελευθέρωση της  από τον Οθωμανικό ζυγό, η νέα βαυαρική  βασιλεία αναζητά να επιβληθεί και να εδραιώσει το κύρος της στον ελληνικό λαό. Εκτός βέβαια από αυτό ,πρέπει να λύσει και ορισμένα κτιριακά προβλήματα που υπάρχουν  στην Αθήνα και σε άλλες απελευθερωμένες πόλεις . Ο νεοκλασικισμός στην Ελλάδα χαρακτηρίζεται από μπαρόκ και ρομαντικά στοιχεία. Γερμανοί αρχιτέκτονες αναλαμβάνουν την δημιουργία των δημοσίων κτιρίων σύμφωνα με τα πρότυπα που επιβάλει ο ευρωπαϊκός νεοκλασικισμός. Ο Δανός Θεόφιλος Χάνσεν (1813-1891), ο Ερνέστο Τσίλερ (1837-1923) και ο Ερρίκος Σλήμαν (1822-1890) είναι μερικοί μόνο από τους αρχιτέκτονες  δημιουργούς κτιρίων που στέκονται με το επιβλητικό τους στυλ εως και σήμερα.