Λόρδος Βύρων, ο ρομαντικός ποιητής που αγάπησε την Ελλάδα .

"Τα νησιά της Ελλάδας! ω νησιά βλογημένα,
που με αγάπη και φλόγα μια Σαπφώ τραγουδούσε,
που πολέμων κι ειρήνης δώρα ανθίζαν σπαρμένα,
που το φέγγος του ο Φοίβος απ’ τη Δήλο σπορπούσε!
Αχ, ατέλειωτος ήλιος σας χρυσώνει ως τα τώρα..."

"Νησιά της Ελλάδος", Λόρδος Βύρων 

Ο Τζώρτζ Γκόρντον Μπάιρον, γνωστός στη χώρα μας ως Λόρδος Βύρων, υπήρξε ένας από τους  διασημότερους Άγγλους συγγραφείς του 19ου αιώνα , σύμβολο του  ιδεαλιστικού ρομαντισμού . Πολύπλοκη και αντιφατική προσωπικότητα , μοναχικός, ρομαντικός ποιητής και συγγραφέας κατέχει έως σήμερα μια ειδική θέση στην ευρωπαϊκή κουλτούρα.

Γεννήθηκε στις 22 Ιανουαρίου του 1788 στο Λονδίνο , αριστοκρατικής καταγωγής ,από νεαρή ηλικία σπούδασε σε ανώτερα αγγλικά κολλέγια και ήταν γνώστης ελληνικών και λατινικών. Σε ηλικία μόλις 21 ετών , έγινε βουλευτής στη Βουλή των Λόρδων όπου ήρθε σε σύγκρουση με τους υπολοίπους Λόρδους. Το 1809 ταξίδεψε για πρώτη φορά στην Ελλάδα όπου γοητεύτηκε από τον πολιτισμό και το φυσικό τοπίο της χώρας. Ταξιδεύοντας στην υπόδουλη τότε Ελλάδα εμπνεύστηκε τη συγγραφή των ποιημάτων όπως "Νησιά της Ελλάδος", και την "Κατάρα της Αθηνάς ", δείχνοντας την αντίθεση του στην αρπαγή των μαρμάρων του Παρθενώνα από τον ομοεθνή του Λόρδο Έλγιν. Ο Λόρδος Βύρων ανέπτυξε από τότε μια ιδιαίτερη σχέση με την Ελλάδα και τον επαναστατημένο λαό της. Ώντας ένθερμος φιλέλληνας οργάνωσε  σύλλογο με άλλους Βρετανούς φιλέλληνες, τον "Φιλελληνικό κομιτάτο" , ο οποίος είχε σκοπό την ενίσχυση της Ελληνικής εξέγερσης του 1821. Συμμετείχε ενεργά στην Έξοδο του Μεσολογγίου (1824), όπου και άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 37 ετών από τύφο ψελλίζοντας τα εξής λόγια " Της έδωσα τον καιρό, την υγεία μου, την περιουσία μου και τώρα της δίνω τη ζωή μου. Τί μπορούσα να κάνω περισσότερο;".

Απομακρύνθηκε από τους κανόνες της κλασσικής  αγγλικής  ποίησης , πειραματίστηκε με πολλά λογοτεχνικά ύφη ενώ η πολιτική αποτέλεσε  αναπόσπαστο κομμάτι της ποίησης του. Στο ποιητικό του έργο συγκαταλέγονται σατιρικά ποιήματα όπως "Το όραμα της Δευτέρας Παρουσίας"(1821), και θεατρικά όπως το Marino Faliero (1821).