Ο Ιμπρεσσιονισμός και η σύλληψη της στιγμής

 Στην εκπνοή του 19ου αιώνα μια ομάδα ζωγράφων από το Παρίσι επαναστατεί στον στυγνό ρεαλισμό που επικρατούσε τις τελευταίες δεκαετίες στις τέχνες. Επιθυμώντας να στραφούν προς μια νέα κατεύθυνση, δημιουργούν  το ρεύμα του Ιμπρεσιονισμού, όνομα που τους αποδόθηκε περιπαικτικά από κριτικούς τέχνης. Με την πρώτη τους κιόλας έκθεση στο Παρίσι το 1874 φέρνουν το φως στη τέχνη ενώ μέσα από τα έργα τους η στιγμή γίνεται πρωταγωνιστής. Επιδιώκουν να συλλάβουν τη μαγεία της πρώτης εντύπωσης καταργώντας περιγράμματα και χρησιμοποιώντας αφειδώς μεγάλες επιφάνειες χρώματος. Ταυτόχρονα εμπνέονται από την νέα ανακάλυψη της εποχής, της φωτογραφίας. (1826).Σημασία για τους Ιμπρεσιονιστές είχε το διαρκώς μεταβαλλόμενο φως. Αποτυπώνουν φιγούρες στο παρισινό αστικό τοπίο ή σκηνές από την εξοχή. 

Καλλιτέχνες όπως  ο Κλοντ Μονέ(1840-1926) , Έντουαρ Μανέ(1832-1883) ,Πιερ Ογκίστ Ρενουάρ(1841-1919), Έντγκαρ Ντεγκά(1834-1917) , Καμίλ  Πισαρό (1830-1903),  αναδεικνύονται ως κύριοι εκφραστές του ρεύματος αυτού. Ο Ιμπρεσιονισμός εξελίσσεται σε δυο ακόμα ρεύματα στον Νεοεμπρεσιονισμό και στον Μετεμπρεσσιονισμό ,όπου και ξεχωρίζουν ο Πωλ Σινιάκ(1863-1935), ο Πωλ  Σεζάν(1839- 1906), που έδειξε με το έργο του τον δρόμο για τον κυβισμό και φυσικά  ο Πωλ Γκωγκέν (1848-1903), ο Βίντσεντ Βαν Γκονγκ και  ο Ανρί ντε Τουλούζ-Λωτρέκ(1864-1901) , ο ιδιόρρυθμος καλλιτέχνης που έκανε την αφίσα τέχνη.

Μετεμπρεσιονισμός .

Ο Μετεμπρεσιονισμός που ακολούθησε έθεσε το ερώτημα , ακόμα και να έχει  επιτευχθεί η αποτύπωση της υποκειμενικής αλήθειας, τι γίνεται τελικά με την ζωγραφική τέχνη; Ο μετεμπρεσιονισμός δε θίγει την πραγματικότητα αλλά αντιθέτως την τονίζει με ιδιαίτερο λυρισμό και ανοίγει νέους δρόμους. 

Βίνσεντ Βαν Γκόγκ (1853-1890). Γεννήθηκε στις 30 Μαρτίου του 1853 στο Ζίντερτ της Νότιας Ολλανδίας. Γιος πάστορα και αυτοδίδακτος ζωγράφος , έμαθε τα στοιχεία της ελαιογραφίας και της υδατογραφίας από ξάδερφο του  καλλιτέχνη. Το 1886 εγκαταστάθηκε στο Παρίσι οπού συγχρωτιζόταν με  άλλους ιμπρεσιονιστές  καλλιτέχνες  όπως ο Πωλ Γκωγκέν , ο Σερά και ο  Τουλούζ-Λωτρέκ. Στις 29 Ιουλίου του 1890 αυτοκτόνησε  μετά από πολυετή αγώνα με ψυχικές ασθένειες. 

Σε μια δεκαετία παρήγαγε 2100 πίνακες εκ των οποίων οι 860  ήταν ελαιογραφίες . Οι υδατογραφίες που δημιούργησε χαρακτηρίζονται από ένταση και εκθαμβωτικά χρώματα. Αποτύπωνε στον καμβά  όλες τις ψυχικές του διαθέσεις και έδινε πρωτίστως έμφαση στην προσωπική έκφραση. Οι ιστορικοί τέχνης τον ενέταξαν στον μετεμπρεσιονισμό μαζί με τον επιστήθιο φίλο του Πωλ Γκωγκέν.