Ο Μάης που άλλαξε τον κόσμο.

 Στα τέλη της δεκαετίας του '60 η δυτική Ευρώπη είχε μπει σε τροχιά ραγδαίας οικονομικής ανάπτυξης. Η κοινωνικοπολιτική κρίση όμως που ακολουθήσε, ξεκινώντας  αρχικά από μεμονωμένες επαναστατικές ομάδες την άνοιξη του '68, έμελλε να αλλάξει τον κόσμο. Με επίκεντρο τη Γαλλία , ο Μάης του '68 όπως έμεινε στην ιστορία ,ήταν τόσο επιδραστικός ώστε αλλάξαν τα ήθη και ο πολιτισμός μιας ολόκληρης γενιάς. 

Αρχικά λοιπόν ξεκίνησε ως ένα τεράστιο κύμα αμφισβήτησης του τεχνοκρατικού πολιτισμού και της μαζικής κατανάλωσης αλλά ταυτόχρονα εκφράστηκαν αντιπολεμικά και αντιαμερικανικά αισθήματα. Οι πρώτες διαδηλώσεις και αναταραχές σημειώθηκαν στα Πανεπιστήμια της Καλιφόρνια των ΗΠΑ αλλά σύντομα διαδόθηκαν στα πέρατα της γης. Οι θανάσιμοι  "εχθροί "των κινημάτων αυτών ήταν η τεχνοκρατία, ο καπιταλισμός και  ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός ,με αφορμή και τον πόλεμο στο Βιετνάμ. Από τα φοιτητικά κινήματα και την αντίδραση προς το εκπαιδευτικό σύστημα, τα επαναστατικά κινήματα του '68 πέρασαν στη γενική καταγγελία του υπερκαταναλωτισμού και της αλλοτρίωσης του σύγχρονου ανθρώπου. 

Στην Αγγλία και στις ΗΠΑ οι μαζικές διαδηλώσεις αφορούσαν τον πόλεμο του Βιετνάμ και εξέφραζαν τη γενική κατακραυγή της ανάμιξης της Αμερικής στο πόλεμο. 

Στην Ισπανία το κίνημα αφορούσε όχι μόνο τις φοιτητικές διεκδικήσεις αλλά ήταν μια γενικότερη  αντίδραση στο καθεστώς του Φράνκο. 

Τόσο στην Ιταλία όσο και στη Γερμανία, τα κινήματα αμφισβήτησης δεν περιοριστήκαν στις φοιτητικές κινητοποιήσεις αλλά εκδηλωθήκαν ως ισχυρές  διαμαρτυρίες του εργατικού δυναμικού. Αν και παρόμοιες επαναστατικές διαδηλώσεις σημειώθηκαν  σε όλες σχεδόν τις χώρες της Ευρώπης αλλά και της Λατινικής Αμερικής ,με κέντρο το Μεξικό, στη Γαλλία οι επιπτώσεις και το ρήγμα που άφησε στη κοινωνία  ο Μάης του '68 ήταν βαθύτερες. Το κίνημα στη Γαλλία πήρε  σοβαρές κοινωνικοπολιτικές διαστάσεις, καθώς στους δρόμους των γαλλικών πόλεων δεν ήταν μόνο φοιτητές αλλά και εργάτες οι οποίοι διεκδικούσαν καλύτερες συνθήκες  εργασίας και αντιδρούσαν στο καθεστώς του Ντε Γκωλ που είχε εδραιωθεί τα προηγούμενα δέκα χρόνια. Η κρίση ήταν τόσο γενικευμένη που τη νύχτα της 10 Μάϊου του 1968 σημειώθηκαν σοβαρές οδομαχίες στους δρόμους του Παρισιού ανάμεσα στους φοιτητές και στα όργανα της τάξης. Έμεινε στην ιστορία ως "η νύχτα των οδοφραγμάτων" .Η χώρα μετέπειτα βρέθηκε σε παρατεταμένο απεργιακό κλοιό και η κρίση έγινε πολιτική. 

Ο Μάης του '68 δεν άλλαξε ιδιαίτερα την πολιτική κατάσταση στο εσωτερικό των ευρωπαϊκών κρατών αλλά συνέβαλε στην αλλαγή κάποιων παραδοσιακών νοοτροπιών και ηθών και ταυτόχρονα  βοήθησαν στο γυναικείο κίνημα.