Κατά την εποχή της βιομηχανικής επανάστασης στις αρχές του 19ου αιώνα δηλαδή, το γυναίκειο φύλο αντιμετωπίζονταν ως φθηνό εργατικό δυναμικό χωρίς κανένα πολιτικό ή εργασιακό δικαίωμα. Πλήθος γυναικών ήταν αναγκασμένες να εργάζονται σε απάνθρωπες συνθήκες με ελάχιστο ημερομίσθιο. Τότε ήταν λοιπόν η στιγμή που για πρώτη φορά εργαζόμενες γυναίκες στις βιομηχανίες απέκτησαν φωνή και εναντιωθήκαν αρχικά στα ανδροκρατούμενα εργασιακά περιβάλλοντα. Το 1857 στις 8 Μαρτίου εργαζόμενες στον κλάδο της κλωστοϋφαντουργίας στην Νέα Υόρκη βγήκαν στους δρόμους να διαδηλώσουν για καλύτερες συνθήκες εργασίας . Η διαδήλωση κατεστάλη από την αστυνομία βίαια αλλά δύο χρόνια μετά ιδρύθηκε το πρώτο γυναικείο εργατικό σώμα. Το πρώτο βήμα για τον φεμινισμό είχε ήδη γίνει. Η περίοδος που τα γυναικεία κινήματα έγιναν μαχητικότερα και απαιτούσαν όχι μόνο εργασιακά δικαιώματα αλλά ίση πια θέση της γυναίκας στην πατριαρχική κοινωνία ήταν φυσικά μετά την δεκαετία του '50 και μετά την κυκλοφορία του βιβλίου της Σιμόν ντε Μποβουάρ "Το δεύτερο φύλο" το οποίο έδωσε μια νέα αντίληψη του φεμινισμού. Μέχρι εκείνη την περίοδο οι γυναίκες είχαν ελάχιστα ή και καθόλου πολιτικά δικαιώματα αφού δεν είχαν δικαίωμα ψήφου αλλά ούτε αυτοδιάθεση του ίδιου τους εαυτού, ενώ αμείβονταν χαμηλότερα από τους άνδρες. Τα φεμινιστικά κινήματα της δεκαετίας του '60 προσπάθησαν να το αλλάξουν. Να σημειωθεί πως δικαίωμα ψήφου και ενασχόληση με τα κοινά σε πολλές χώρες παγκοσμίως άρχισε να γίνεται πραγματικότητα μόλις την δεκαετία του '50. Στην Ελλάδα οι γυναίκες απέκτησαν πλήρη εκλογικά δικαιώματα το 1953. Χρειάστηκε όμως να περάσουν άλλα 21 χρόνια στην χώρα μας για να γίνει συνταγματικός νόμος η ισότητα των δυο φύλων. Οι γυναίκες απέκτησαν ίσα δικαιώματα και ίσες υποχρεώσεις με τους άνδρες στη χώρα μας μόλις το 1974.
Η ημέρα της 8 Μαρτίου , εις μνήμη της πρώτης γυναικείας διαδήλωσης, καθιερώθηκε επίσημα παγκοσμίως και γιορτάστηκε για πρώτη φορά το 1911 ως Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου