Θεόφιλος, ο γνήσιος λαϊκός Έλληνας ζωγράφος.

Ο Θεόφιλος Χατζημιχαήλ-Κεφαλάς, κατά κόσμον Θεόφιλος, γεννήθηκε στη Βαρειά της Λέσβου το 1867 -1870. Ακριβή βιογραφικά στοιχεία για τον καλλιτέχνη δεν γνωρίζουμε. Παιδί πολύτεκνης οικογένειας,  από μικρός έδειχνε έμφαση στη ζωγραφική, σε ηλικία 18 χρόνων κατέφυγε στη Σμύρνη όπου και εργάστηκε ως καβάσης στο ελληνικό προξενείο. Προσπάθησε να καταταγεί στον στρατό  αλλά δεν έγινε δεκτός , έφυγε για την Μαγνησία, συγκεκριμένα για τον Βόλο , όπου έζησε τα υπόλοιπα 30 χρόνια της ζωής του και ήταν εκεί που  ξεδίπλωσε το ζωγραφικό του ταλέντο. Αυτοδίδακτος καλλιτέχνης, ιδιόρρυθμη προσωπικότητα, ζωγράφιζε κυρίως τοιχογραφίες σε καφενεία και ταβέρνες για μηδεμινό κέρδος. Αν και ζούσε φτωχικά , σε όλη τη διάρκεια της ζωής του δεν σταμάτησε ποτέ να δημιουργεί. Δυστυχώς όμως όσο ζούσε , όχι μόνο δεν αναγνωρίστηκε ως καλλιτέχνης αλλά συχνά έπεφτε θύμα περιφρόνησης από τους συμπολίτες του εξαιτίας της παραδοσιακής  ενδυμασίας που επέλεγε να φορά. Πέθανε στις 22 Μαρτίου 1934 στη Λέσβο σε ηλικία 64 χρόνων. 

Ένα χρόνο μετά τον θάνατο του άρχισε να ακούγεται το όνομα του ως αναφορά σε εκείνον σε αθηναϊκές εφημερίδες της εποχής. Μόλις το 1961 έργα του εκτέθηκαν στον Λούβρο ως δείγμα γνήσιου Έλληνα λαϊκού ζωγράφου. 

Η ζωγραφική του Θεόφιλου δεν βασιζόταν στην άριστη τεχνική αλλά στο ένστικτο και στο αυθεντικό. Αποτύπωνε θέματα τόσο από την λαϊκή παράδοση όσο από την ελληνική Ιστορία. Δυστυχώς, δεν διασώζονται όλα τα έργα του καθώς , όπως ήταν φυσικό, υπέστησαν τη φυσική φθορά του χρόνου. Περίπου 86 από τα έργα του εκτίθονται σήμερα στο Μουσείο Θεόφιλου στη Βαρειά της Λέσβου.