Ο Ανδρέας Καρκαβίτσας υπήρξε κύριος εκπρόσωπος του ηθογραφικού διηγήματος στην νεοελληνική λογοτεχνία, μαζί με τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη και τον Γεώργιο Βιζυηνό. Γεννήθηκε στις 12 Μαρτίου του 1865 στα Λεχαινά Ηλείας. Παιδί πολυμελούς οικογένειας, τελείωσε το Γυμνάσιο στη Πάτρα και το 1883 γράφτηκε στην Ιατρική Σχολή των Αθηνών, από όπου και αποφοίτησε το 1888. Σε νεαρή ηλικία, σχετίστηκε φιλικά με τους Κωστή Παλαμά και Γρηγόριο Ξενόπουλο , γεγονός που τον επηρέασε στη μετέπειτα πορεία του. Ολοκληρώνοντας την στρατιωτική του θητεία εργάστηκε στο ατμόπλοιο Αθήναι κάνοντας πολυήμερα ταξίδια στη Μεσόγειο και στα παράλια της Μικράς Ασίας. Η εμπειρία αυτή θα αποτυπωθεί αργότερα στο χαρτί . Εργάστηκε ως στρατιωτικός ιατρός και έφτασε μέχρι το βαθμό του γενικού αρχιάτρου. Έλαβε μέρος στους Βαλκανικούς Πολέμους ως ιατρός και βίωσε από κοντά τις κακουχίες και τη φρίκη του πολέμου. Το βίωμα του αυτό όχι μόνο τον καθόρισε ως συγγραφέα αλλά είχε αρνητικό αντίκτυπο στην υγεία του. Νόσησε από φυματίωση , η κατάσταση του επιδεινώθηκε σύντομα και άφησε τη τελευταία του πνοή στις 22 Οκτωβρίου 1922 σε ηλικία μόλις 57 ετών αφήνοντας παρακαταθήκη 80 περίπου συγγραφικά έργα. Το όνομα του όμως συνδέθηκε με ένα από τα πιο εμβληματικά διηγήματα της σύγχρονης ελληνικής γραμματείας, "Τα λόγια της Πλώρης"(1899),μια συλλογή με μαρτυρίες ναυτικών.
Αρχικά, ως συγγραφέας ξεκίνησε με την ειδυλλιακή πεζογραφία γρήγορα όμως στράφηκε προς τον ρεαλισμό με στοιχεία κοινωνικού προβληματισμού, με αντιπροσωπευτικότερο δείγμα αυτής της περιόδου η νουβέλα "Ο ζητιάνος"(1897). Ο Καρκαβίτσας χρησιμοποιούσε στα έργα του μετριοπαθή δημοτική γλώσσα .
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου