Ζαχαρίας Παπαντωνίου, ο συγγραφέας των παιδικών μας χρόνων

 

Ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου υπήρξε πολυγραφότατος συγγραφέας διηγημάτων, θεατρικών έργων , χρονογραφημάτων, ταξιδιωτικών κειμένων αλλά και ποιημάτων. Δεν είναι τυχαίο πως απέκτησε από τους συγχρόνους του τον χαρακτηρισμό "ο πρίγκηπας της Νεοελληνικής γλώσσας". 

Γεννήθηκε στο Καρπενήσι στις 3 Φεβρουαρίου το 1877. Ήταν γιος του Λάμπρου Παπαντωνίου, δασκάλου. Το 1890 εγκαταστάθηκε με την οικογένεια του στην Αθήνα όπου και τελείωσε το Γυμνάσιο. Γράφηκε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών χωρίς όμως ποτέ να τη τελειώσει. Ξεκίνησε να δουλεύει ως δημοσιογράφος μόλις στα 16 του χρόνια σε γνωστές εφημερίδες της εποχής. Ήταν υποστηρικτής του βενιζελικού κόμματος και ένθερμος υποστηρικτής της δημοτικής γλώσσας. Τη περίοδο από το 1912 εως το 1916 διορίστηκε από τον ίδιο τον Βενιζέλο ,νομάρχης της Ζακύνθου, της Μεσσηνίας, της Λακωνίας και των Κυκλάδων. 

Το 1918 το παιδικό του μυθιστόρημα  του "Τα Ψηλά Βουνά" εντάχθηκε  ως αναγνωστικό  της τρίτης Δημοτικού στο πλαίσιο της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης που είχε επιβάλει ο Βενιζέλος. Το ίδιο έτος ανάλαβε καθήκοντα προέδρου της Εθνικής Πινακοθήκης και εμπλούτισε τη συλλογή με έργα του Γύζη, Λύτρα και Θεοτοκόπουλου. Πέθανε την πρώτη Φεβρουαρίου το 1940 στην Αθήνα. Γνωστότερα έργα του "Ο όρκος του πεθαμένου", "Τα θεία δώρα", 'ο Όθων", "Η θυσία" κ.α.