Η αφηρημένη τέχνη και ο μοντερνισμός.

 Στη πρώτη δεκαετία του 20ου αιώνα η επανάσταση ήρθε από τις εικαστικές τέχνες με την γέννηση της αφηρημένης τέχνης , που έμελλε να εγκαινιάσει τη σύγχρονη εποχή. Ο όρος αφηρημένη τέχνη είναι γενικός και περικλείει όλες τις μη- απεικονιστικές μορφές της. 

Την περίοδο αυτή λοιπόν  καλλιεργήθηκε η ανάγκη από τους καλλιτέχνες για ελεύθερη έκφραση ενώ τους διαμορφώθηκε η αισθητική συνείδηση να απαρνηθούν την αναγκαστική  αποτύπωση του ωραίου. Ουσιαστικά, η αφηρημένη τέχνη βρήκε τις ρίζες της στο πρωτόγονο και στο προϊστορικό καθώς ξέφυγε τελείως από το νατουραλισμό ενώ δόθηκε  σημασία στην αποτύπωση γεωμετρικών σχημάτων και γραμμών . Ελεύθεροι λοιπόν οι ζωγράφοι της μη απεικονιστικής τέχνης έδιναν έμφαση στα σχήματα και στα χρώματα των συνθέσεων τους παραλείποντας πλήρως τις φωτοσκιάσεις. 

Ο πρωτοπόρος Καντίσκι και η αφαίρεση 

Την αρχή έκανε ο ρωσικής καταγωγής Βασίλι Καντίσκι (1866-1944) , ο οποίος ανακάλυψε πως η απεικόνιση ορισμένων αντικειμένων κατέστρεφαν τη τέχνη του και στράφηκε σε μια καινούργια  και πρωτοποριακή αισθητική, την αφηρημένη τέχνη. Το 1910 παρουσίασε στο κοινό τον πρώτο αφηρημένο πίνακα ο οποίος δεν ήταν άλλος  από ένας συνδυασμός γεωμετρικών σχημάτων με εμφανής την επιρροή  από τους ρωσικό κονστρουκτιβισμό. 

 Την τάση αυτή , όπως ήταν φυσικό, την ακολούθησαν και άλλοι καλλιτέχνες όπως ο Γερμανο-Ελβετός Πωλ Κλέε (1879-1942), ο Ρομπέρ Ντελωναί (1885-1941) και  φυσικά ο Ισπανός Χουάν Μιρό (1893-1983). Στην ομάδα αυτή προστέθηκε και ο  Ολλανδός Πιτ Μοντριάν  (1885 -1941) ο οποίος από το 1917 ασχολήθηκε με την  γεωμετρική αφαίρεση δημιουργώντας έργα οπού οι ευθείες γίνονται τα πρωταρχικά στοιχεία της σύνθεσης.