Η Εικονομαχία στο Βυζάντιο

Την περίοδο της βασιλείας των Ισαύρων και των Αμοριανών , το Βυζάντιο μαστίζεται από μια βαθύτατη θρησκευτική διαμάχη: την Εικονομαχία, με άλλα λόγια  την πίστη ή μη στις θρησκευτικές εικόνες. 

Οι Εικονομάχοι και  Εικονολάτρες .

Η ευλάβεια στις εικόνες που αναπαριστούσαν τους αγίους , τον Χριστό και την Παναγία ήταν βαθιά ριζωμένη ,κυρίως στα λαϊκότερα στρώματα της αυτοκρατορίας. Στις ανατολικότερες όμως επαρχίες του Βυζαντίου , που πληθυσμιακά υπερτερούσαν οι  μουσουλμάνοι και οι εβραίοι , το προσκύνημα των εικόνων έμοιαζε με ειδωλολατρική συνήθεια. 

Ουσιαστικά κατά την διάρκεια της  εικονομαχίας συγκρουσθήκαν δυο διαφορετικές θρησκευτικές αντιλήψεις και δυο διαφορετικές κοινωνικές ομάδες, αυτή των εικονολατρών και αυτή των εικονοκλαστών. 

Η δίωξη της εικονολατρίας. 

Ο Λέων ο Γ' με καταγωγή απο την Συρία και επηρεασμένος και  ο ίδιος από τις επαρχίες της Μικράς Ασίας, ξεκίνησε μια εκστρατεία ενάντια στην εικονολατρία. Το 726 μ.Χ έδωσε εντολή να αφαιρεθούν οι πρώτες εικόνες στην Κωνσταντινούπολη με αποτέλεσμα να σημειωθούν οι πρώτες λαϊκές εξεγέρσεις με παρότρυνση των  εικονολατρών μοναχών. Ο διάδοχος του Λέοντα, Κωνσταντίνος Ε΄ συνέχισε την εικονομαχία εντονότερα αυτή τη φορά. Με τη βοήθεια των ανατολικών επαρχιών και του στρατού, εκτόπισε ολοκλήρους  εικονόφιλους πληθυσμούς στη Θράκη. Έδωσε δε την εντολή να καταστραφούν εικόνες και λείψανα αγίων και να καούν εικονολατρικά βιβλία. Πολλές εκκλησίες έχασαν τον θρησκευτικό τους ρόλο και μετετράπηκαν σε στρατώνες ενώ υπήρξαν  αρκετοί μοναχοί που φυλακίστηκαν και θανατώθηκαν με εντολή του αυτοκράτορα.

Μετέπειτα ,κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Λέοντα Δ΄ και της Ειρήνης της Αθηναίας (775-780), η εικονομαχία τέθηκε  προσωρινά σε παύση. Μάλιστα η αυτοκράτειρα Ειρήνη, κρυφή λάτρης των εικόνων,  μετά από δική της εντολή επανήλθε η λατρεία των εικόνων και παράλληλα επιστράφηκε η περιουσία των εκκλησιών και των μοναστηριών που είχαν στο μεταξύ δημευθεί. 

Η  β'  φάση της Εικονομαχίας(815-843)

Η πτώση της Ειρήνης και η άνοδος του Νικηφόρου Α' σηματοδότησε  και την β' φάση της Εικονομαχίας. Η εκδίωξη των εικονόφιλων  την περίοδο αυτή έγινε εντατικότερη και σκληρότερη. Κατά την περίοδο της  βασιλείας του Θεόφιλου (829-842)οι εικονολάτρες μοναχοί εκδιώχθηκαν και θανατώθηκαν.  Η Εικονομαχία παύει τελικά μόνο με τη Θεοδώρα (σύζυγος του Θεόφιλου) όταν εκείνος πεθαίνει και ανεβαίνει  εκείνη στον θρόνο. Η Θεοδώρα με τη σειρά της διέταξε την επίσημη αναστήλωση των εικόνων  και το τέλος της Εικονομαχίας. Αποτέλεσμα αυτού , η αναγέννηση του βυζαντινού  και ελληνικού πολιτισμού.