Οι Ακρίτες του Βυζαντίου

 Κατά τον 7ο αιώνα η Βυζαντινή αυτοκρατορία φαίνονταν αδύναμη μπροστά στις επιδρομές των Αράβων. Οι Άραβες , που ήταν νομάδες της νοτιοδυτικής Ασίας , της Μέσης Ανατολής και της βόρειας Αφρικής , θέλοντας να διαδώσουν το μήνυμα του Κορανίου επιδίδονταν σε  ανελέητες επιδρομές σε περιοχές της Ευρώπης και στις βυζαντινές κτήσεις. Αποτέλεσμα αυτού του γεγονότος, τον 8ο αιώνα η αυτοκρατορία να χάσει εδάφη από τη σημερνή Συρία και τη βόρεια Αφρική. Μπροστά στην απειλή  των διάφορων επιδρομέων  και για να διαφυλάξουν περιοχές της αυτοκρατορίας , οι βυζαντινοί αυτοκράτορες επινόησαν τον θεσμό των επαγγελματιών στρατιωτών. 

Οι Ακρίτες και τα προνόμια τους. 

Από τα χρόνια κιόλας του Ηράκλειου Α' και έπειτα οι επαγγελματίες στρατιώτες είχαν γίνει θεσμός στη βυζαντινή Αυτοκρατορία. Ο ρόλος τους δεν ήταν άλλος από το να φυλάνε τα σύνορα του Βυζαντίου , τις "'άκρες" γι αυτό και ονομάστηκαν ακρίτες. Οι ακρίτες απολάμβαναν μια σειρά από προνόμια, τους είχαν παραχωρήσει δωρεάν καλλιεργήσιμη γη , πολεμικό εξοπλισμό (άλογα και πανοπλία) και είχαν φοροαπαλλαγή. Τα  ηρωικά κατορθώματα των ακριτών αποτυπώθηκαν στα δημοτικά τραγούδια, τα επονομαζόμενα ακριτικά τραγούδια ,τα οποία θεωρούνται τα παλιότερα μνημεία της λαϊκής ποίησης. 

Ο Διγενής Ακρίτας. 

Ο πιο ξακουστός ακρίτας που έμεινε στην ιστορία ήταν ο Βασίλειος Διγενής Ακρίτας. Γιος Σύριου εμίρη, πρωταγωνιστεί στα ακριτικά δημοτικά τραγούδια με την ζωή του και τα κατορθώματα του. Στο "έπος του Διγενή Ακρίτα" , έμμετρο έπος , παρουσιάζεται ως ήρωας με σχεδόν μυθικές ικανότητες. Η ύπαρξη του ωστόσο δεν επιβεβαιώνεται ιστορικά.