Η αντιπαράθεση Κωνσταντινούπολης και Ρώμης είχε ξεκινήσει ήδη από τον 5ο αιώνα μ.Χ. κυρίως για θρησκευτικά θέματα. Οι διαφορές στο τελετουργικό , στην ερμηνεία των ιερών κειμένων (π.χ. εκπόρευση του Αγ. Πνεύματος) και ζητήματα πρωτοκαθεδρίας, ενέτειναν το ψυχροπολεμικό κλίμα μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Το γεγονός πως ο πάπας της Ρώμης θεωρούσε τον εαυτό του διάδοχο του Αγίου Πέτρου προκάλεσε περισσότερη καχυποψία στην Κωνσταντινούπολη. Η διαμάχη αυτή συνεχίστηκε ενώ πήρε και πολιτικό χαρακτήρα όταν ο Βυζαντινός αυτοκράτορας απέκτησε το δικαίωμα να διορίζει ο ίδιος τους πατριάρχες . Όταν δε, κατά τον 7ο αιώνα έγινε κατάληψη των ανατολικών επαρχιών του Βυζαντίου από τους Άραβες και τα πατριαρχεία της Ιερουσαλήμ, Αντιόχειας και της Αλεξάνδρειας αρνήθηκαν να αναγνωρίσουν την πρωτοκαθεδρία του πάπα , η ένταση γιγαντώθηκε .
Η τελική ρήξη και το Σχίσμα
Στα τέλη του 9ου αιώνα, ο πάπας της Ρώμης Νικόλαος ο Α' αντίστοιχα με τη σειρά του δεν πήρε με καλό μάτι την εκλογή του Φωτίου ως πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, κάτι που επέφερε το πρώτο σχίσμα των δυο Εκκλησιών που ονομάστηκε και Φώτιο Σχίσμα (867μ.Χ). Η οριστική ρήξη ωστόσο ήρθε το 1054 μ.Χ. μετά από αφορισμούς μεταξύ του Πάπα Λέων Θ' και τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Μιχαήλ Α' Κηρουλάριο. Με αυτό τον τρόπο διχάστηκε η χριστιανοσύνη και οι δυο Εκκλησίες χωρίστηκαν σε Ελληνορθόδοξη και Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία , ένα σχίσμα που δεν αποκαταστάθηκε ποτέ ως σήμερα.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου